Historia zajęcia 9.01.2020

103

Notatka z lekcji Kongres Wiedeński

Kongres wiedeński – zjazd dwunastu państw zwołany przeciwko Napoleonowi. Rozpoczął się jesienią 1814, zakończył w czerwcu 1815; podczas trwania kongresu odbywały się w Wiedniu liczne bale, stąd złośliwe określenie „tańczący kongres”.

Najważniejsi uczestnicy kongresu: Wielka Brytania, Rosja, Austria, Prusy

Zasada równowagi sił – polegała na tym, że żadne z mocarstw nie powinno było zdobywać przewagi nad innymi.

Zasada legitymizmu– wywodząca się już z czasów średniowiecza zasada, według której władza monarsza została nadana przez Boga, a nie lud. Jeżeli się temu sprzeciwiano, wówczas takie zachowania uznawano za zbrodnię.

Zasada restauracji – według niej przywrócono władzę dynastiom europejskim, które ją utraciły po 1789 roku (w Rosji, Austrii i Prusach nadal panował absolutyzm, we Francji do rządów powrócili Burbonowie z nowym królem Ludwikiem XVIII, jednak formę rządów sprowadzono do monarchii konstytucyjnej). Okres w dziejach Europy między 1815 a 1830 określamy epoką restauracji.

Cenzus majątkowy – warunki określające przyznanie obywatelowi prawa wyborczego ze względu na majątek, jaki posiada.

Postanowienia kongresu wiedeńskiego:

– Francja straciła zdobycze terytorialne z wojen napoleońskich, zachowała jednak granice z 1789 roku

– Belgia została połączona z Holandią – powstało Królestwo Niderlandów

– Rosja otrzymała najwięcej; m. in. Finlandię oraz większość ziem Księstwa Warszawskiego (poza Wielkopolską i Krakowem)

– Prusy w zamian za tereny polskie otrzymały ziemie na zachodzie, m. in. Westfalię i Nadrenię oraz część Saksonii

– Austria otrzymała północne ziemie włoskie, Mediolan i Wenecję oraz pod jej wpływem znalazła się część Półwyspu Apenińskiego

– Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego (związek państw utworzony przez Napoleona) zastąpiono Związkiem Niemieckim (składającym się z luźno powiązanych kilkudziesięciu państewek niemieckich sojuszu politycznego, w którym prym wiodły Prusy i Austria).

Święte Przymierze – sojusz zawarty między chrześcijańskimi państwami (najpierw Rosją, Prusami i Austrią, później resztą państw chrześcijańskich) z inicjatywy cesarza Rosji, Aleksandra I. Zasady, którymi powinni kierować się sojusznicy to zasady Ewangelii: miłość, pokój, sprawiedliwość. Przymierze miało jednak inny cel – utrzymanie ładu, który ustanowiono na kongresie.